Skip to content

Türkiye'de öğrencinin durumu

May 15, 2009

Küçüklüğünden beri at olarak görülen bir öğrencidir bu.. çocukluğunu adam gibi yaşatmazlar. 3-4 yaşında verirler anaokuluna.. oysa ki o çocugun toprakla, doğayla karışması gerekirken.. 7-8 yaslarına kadar anaokulunda boyama yapar, oyun oynar bu çocuk doğa anayı tanımadan. daha sonra başlar ilkokula.. alfabedir, matematiktir der geçer. rakip nedir öğretilir, birileriyle yarış nedir? dünya öğretilmez… hayat öğretilmez.. ama alfabeyi, matematiği iyi bilir bu çocuk..

okul

biraz büyür. 6. sınıfa geldiğinde yani tam ergenlik döneminin başladığı dönemde hatta kanı kaynıyor denebilirken lise için sınavlara sokulmaya başlanır. daha iyisini yapsın da bari adam olsun denir bu çocuğa… at yarışı gibi burun farkla geçmesi istenir belki de. oysa daha yaşayabileceği çok şey varken, o kapatılır çalıştırılmaya zorlanır. 7. ve 8. sınıfta da aynı beklentiler olur hep bu zavallıya..

sonra daha iyi bir liseye gitsin diye kuyruklarda beklenir yeri geldiğinde.. ikinci kayıtlarda tum gun beklenir. ya da unutulur gider bu çocuk.. hakkı varken girebileceği liseye gidemez.. lise’ye atar kendini. daha olgun oldugunu düşünürken bu çocuk, önüne engeller koyarlar her zamanki gibi. öss var derler. çalış derler.. fakat kimse sormaz bu çocuga sen ne yapmak istiyorsun diye? lise 2’de hayatı boyunca yapacagı mesleğin büyük bir kısmını seçmek için zorlanır. çoğunlukla da yanlış tercih yapılır… eşit agırlıga gidecekken sayısala, yada daha değişik kombinasyonlarla 2. darbeyi yemiştir bu çocuklar.

osslise 3’e geldiğinde bir telaşe başlar. öss kapıya dayanmıştır. gene hapsedilir çocuk çalışsın diye. hayatı, kitapları ya da doğayı bilmemesi kimsenin umrunda değildir. önemli olan iyi bir yeri kazansındır.. sonra belki de kendi yeteneklerine uygun olmayan mesleği seçmek zorunda kalır, sırf lise 2 de bırakılan zorunluluktan dolayı.. bazende ister ama olmaz. puanı yetmez.. sen yapamadın, sen çalışmadın denmekten baska bişi denmez.. ama kimse sınav sistemini düşünmez.. at yarışını görmez..

daha sonra bir üniversiteye atar bu çocuk kendini.. 2 dil öğrenir ya da kendini geliştirir. mezun olur. fakat gene bu çocugun karsısına engelleri dikerler. iş yok… bir çok ilde dener şansını ekmek kapısı için ama cevap gelmez.

işte bu çocuklar hepimiziz. çocuklugundan bu yana at gibi görülen, sadece çalışmalı diye dürtülen, hayatı öğrenmeyen, kitap okumayan, kendini tanıyamadan tercih yapmak zorunda bırakılan küçük birer tayız onlar için.. yıllardır harap olmuş hayatlarız.. istemediği şeylere mahkum bırakılan…

3 Comments leave one →
  1. May 15, 2009 9:24 pm

    Tamda beni anlatmışsın (=

  2. mefallit permalink
    May 16, 2009 4:29 am

    bi çok öğrencinin sesi o🙂

  3. July 22, 2009 8:52 pm

    iyi analiz etmişsin. tam olarak böyle bir şeyiz.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: