Skip to content

itiraf

August 26, 2009

Uzun zamandır yazmayı planladığım yazılarımdan biri değil bu. Üstünde çok zaman harcadığımı kurguladığımı da söyleyemem. Yalnızca diyebilirim ki, aylardır omuzlarıma binmiş öylece bekleyen yükün artık ağır gelmesinden kaynaklanan bir problemi dışa vurma ihtiyacı..

Günlerdir yakınlarımın mutluluk dolu haberleri geliyor kulağıma.. Kimileri geziyor tozuyor, kimileri hayallerinin gerçek oluşunu izliyor.. Bazıları yalnız kalabilmiş olmanın sarhoşluğunda, bazılarıysa aşkın..

Onları görünce önce bir huzur kaplıyor içimi ardından delirtecek kadar kuvvetli bir huzursuzluk. Yüzlerinin gülüyor oluşuna, hayır sıradan bir gülümseme değil gerçekten gülüyor oluşuna o kadar seviniyorum ki.. Ne güzel, diyorum, hayat kötü yanını göstermiyormuş her zaman.. Lakin ardından dönüp de kendi halet-i ruhiye’mi sorguladığımda yüzüm düşüyor. Anlam veremiyorum duygularıma, bir biçime sokamıyorum, yaftalayamıyorum. Mutsuz sayılmam, böyle dediğim takdirde birçok insana haksızlık yapmış olurum; ama dudaklarımda gerilmiş duran o ifadenin gerçek olduğunu da söyleyemiyorum. Daha da kötüsü, en son ne zaman huzur içinde uyudum kestiremiyorum..

Aklımda bin bir soru, kalbimde inceden bir sızı.. Bir kağıt kesiği gibi, önemsiz ve geçici, biliyorum iki gün sonra geçeceğini; ama üstüne gelen bir damla su bile öyle garip bir acı veriyor ki.. Hissetmediğim gecelerin sayısı pek az, ama arada bir bıçak saplanmışçasına acı veriyor.. Unutuyorum bazen onun orada olduğunu, ama uzun sürmüyor. Başka güzellikleri yerleştirmeye çabalarken yüreğime elim ona değiyor ve varlığının tekrar farkına varma hüsranını yaşıyorum.

Üzgünüm dostlarım, sizin için gerçekten sevinsem de sevinçlerinizin o küçücük acıyı artırmasına engel olamıyorum..

ps:  bu yazı oldukça fevri yazılmış olup ve geçici bir sıkıntının eseridir. zaman içinde edit’e uğramaya mahkumdur..

2 Comments leave one →
  1. lapsus alumni permalink
    August 26, 2009 9:22 pm

    ne mutlu türümün son örneği değilmişim🙂

  2. September 14, 2009 9:20 am

    Hiç bir şey kalıcı değil. Her şey gelip geçiyor ve her şey bir birini değiştirse de … her şey sonucunda yaşanın sonunda aynı şeyi elde ediyoruz ve hiç bir şey değişmiyor.

    Nihayetinde başladığımız yere geri dönüyoruz. inan bu o kadar çok anlamlı ki …

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: