Skip to content

Gitme diyemedi..

August 27, 2009

Issız sokaktaki bankta oturan genç kadın gözyaşlarını siliyordu sürekli. Aklından sayısız düşünce geçti beş dakika içerisinde. Tüm eşyalarını toplayıp kimselerin onu tanımadığı diyarlara seçebilirdi bu karanlık şehri.. Ya da kim bilir kendine bir uğraşı bulabilirdi unutabilmek için yaşananları..

Kadının uzaklara uzun uzun dalıp düşüncelerle boğuşutuğu sırada güneş kendini göstermeye başladı.Önce gökyüzü mordu, sonra pembe.. sonra turuncu, ve mavi..

Yeni bir gün başlıyordu bir çokları için.. Ama kadın için değil.. O zamanın durmasını istiyordu daha fazla acı çekmemek için. Çevresine bakındı, rüzgarın getirdiği sararmış yapraklar kaplamıştı caddeyi. Sonbahar’da geldi diye düşündü.. Bu hüznün mevsimde ne yapacağım yapayalnız içsesinden gelen çığlıktı..  Usulca gözlerini kapadı kendisiyle yüzleşebilmek için.

Tüm soruları sordu benliğine.. Hata bende miydi, neden giderken onu durdurmadım ve daha niceleri.. Son 2 saat gözlerinin önünden geçti. Sevdiği adamın yanında taşıdığı bavulu alması, alnından öpmesi, kulağına “Beni unutma” diye fısıldaması ve giden tren.. Arkasından bakakalmıştı kadın yalnızca, gitme bile diyememişti.. Aniden bir ses kadını ürküttü..

“Simitçiiiii…”

Issız sokak yavaş yavaş hareketlenmeye başlıyordu demekki. Saatine baktı. 06.19…

İki sokak öteden gelen  tranvay sesi gözyaşlarını bir kez daha tutamamasına sebep oldu.

Ve o neydi öyle? Birden başı döndü..

Ve dünya karardı…

-To be continued.. –

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: