Skip to content

Ben büyüyorum anne-baba..

November 5, 2009

Ben büyüyorum..

Yaşıtlarım “hangi arabayı, hangi kızı/çocugu tavlayacağını, hangi giysiyi alacağını” düşünürken ben sorumluluk alıyorum. İnsanlar tarafından örnek gösterilebiliyorum. 50 küsür kişi içinden akademik temsilci olabiliyorum yani..

İki cümleyi bir araya getiremeyen nesilde (şimdiye kadar okuduğum kitaplar sağ olsun) ben yazabiliyorum, kendimi ifade edebiliyorum. Bölümün dergisinde yer edinebiliyorum yani.. Benden büyük insanlara bildiğim bir şeyde tavsiye verebilirken, daha altta olanlara bildiklerimi öğretebiliyorum. (insanlar vize öncesi yardımcı olur musun diye gelebiliyor anlayacağın)

Ben büyüyorum..

Bu gece ne yiyeceğimden çok gelecekte ne yiyeceğime bakmaya çalışıyorum. Okulda benim gibi benzer insanlarla(çok azınlığız) geleceğimize katkı için çalışabiliyoruz. Hatta hocalar CV’me seve seve referans oluyorlar üstelik diyorlar ki “Bir ara bana uğra, bölüm içi çalışabileceğin projelerde var“. Yani onlar bile geleceğimi düşünmemi takdir edip, destekliyorlar.. Hatta iş bile buluyorlar..(örnekleri mevcut) Peki neden? Üniversiteden mezun olduğumuzda tecrübe sahibi olmanın önemini çok iyi anlamışlar. Yemek artık aslanın ağzında değil, midesinde mevzusu.. Sizde bilirsiniz, okulda teorik hayatta pratik olduğunu. Yani Humerus ya da Femur’dan daha önemli diğer bilgiler.. Yanılmadığımı düşünüyorum..

Ben büyüyorum. Zamanımı planlayabiliyorum zorluklara karşı. 49 kişinin girdiği sınavda (ki ortalama 26,8 iken) 67 alarak 5. olabiliyorum. (ki gerçekten iyi olmadığımı düşünseler bölüm değiştirirken referans olmayı teklif etmezlerdi)

Boyumun 2 katı olan makale işine girişebiliyorum. Diğer bir deyişle 2. sınıfta tez yazmaya çalışabiliyorum. Neden 1 sene sonra çırak değil usta olabilmek için. Yurt dışından birinin  “bak böyle bi çalışma var” diyebilmesi için..

Ben büyüyorum. Biliyorum daha çok büyüyeceğim, düşeceğim bazen ama yeniden kalkıp savaşa gideceğim.

Sizi üzmek istemezdim. Ama bazen ifade edemiyorsun, olabilecek düşüncelerden dolayı. Ve ben bu saydığım ya da saymadığım işleri hep birlikte yürütme ve başarılı olma çabasındayım. Neden çünkü hayat sadece okul değil, bazen geleceğe planlamak. Her şey yolunda da gitmeyebilir ama ileride “neden yapmadım” demek istemiyorum artık. Tıpkı “keşke geçmişte gitar çalsaydım” dediğim gibi… Keşke demeden çabalıyorum..

Sizi üzdüğüm için özür dilerim..

Lütfen beni anlayın..

Sizi seviyorum..

*humerus – Kolumuzda dirseğimizle ,omuzumuz arasındaki kelın ve tek kemiktir

*Femur- Vucudun en uzun ve en kalın kemiğidir.

No comments yet

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: